این مطالعه به منظور تخمین انسجام کروماتین و آسیب DNA به وسیله الکتروفورز DNA و سنجش کامت در مایع منی تازه و منجمد بوفالو انجام گرفت. نمونه های مایع منی از چهار بوفالوی نر جمع آوری شدند، و مایع منی بعد از فریز از لحاظ تحرک اسپرم، زنده مانی، ناهنجاری های اسپرم، انسجام کروماتین و آسیب DNA بررسی شد. اختلاف معنی داری در پارامترهای مایع منی در میان گاوهای نر بعد از آب شدن پیدا شد. اختلاف های بسیار معنی داری (P<0.001) در انسجام کروماتین بین مایع منی تازه و منجمد مشاهده شدند. اختلاف معنی داری بین گاوها از نظر انسجام کروماتین در مایع منی تازه وجود نداشت، اما در مایع منی منجمد در میان گاوها اختلاف معنی داری شناسایی شد (P<0.05). قطعه قطعه شدن DNA به وسیله الکتروفورز ژل آگاروز دیده نشد. درصد اسپرم با DNA آسیب دیده با سنجش کامت به طور معنی داری بین مایع منی تازه و منجمد فرق می کرد. رابطه منفی معنی داری بین تحرک و آسیب به DNA (r=-0.68, P<0.05) وجود داشت و ناهنجاری های اسپرم و قطعه قطعه شدن DNA به طور قابل توجهی به شکل مثبت در ارتباط بودند (r=0.59, P<0.05). در نتیجه، ارزیابی آسیب DNA ممکن است اطمینان از نرمال بودن ژنوم را میسر ساخته و بتواند تکامل روش های اصلاح شده انتخاب اسپرماتوزوآ با DNA سالم را به منظور استفاده در تلقیح مصنوعی هدایت نماید.متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

پاستورلوزیس یکی از بیماریهای مهم اقتصادی در نشخوارکنندگان خصوصا گاو و گاومیش می باشد که بیشتر در اثر پاستورلا مولتوسیدا و گاهی منهمیا همولیتیکا ایجاد می شود. هدف از این تحقیق جداسازی پاستورلا مولتوسیدا از ریه های پنومونیک در گاو و گاومیش های کشتاری کشتارگاه صنعتی ارومیه است. از مجموع 240 ریه پنومونیک در طی 12 ماه تحقیق از ریه 6 (2.5%) مورد پاستورلا مولتوسیدا جداسازی گردید که عواملی همچون نژاد، جنس، سن و فصل را می توان در بروز پاستورلوزیس دخیل دانست. موارد مثبت در گاومیشهای نر دورگه (4 مورد) در فصل زمستان و در نژاد هلیشتاین (2 مورد) در فصل بهار است. (.اصل مقاله به صورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است)

سابقه و هدف: تنوع ژنیتکی گونه های اکینوکوکوس گرانولوزوس از لحاظ اپیدمیولوژی و کنترل بیماری در مناطق بومی دارای اهمیت است. بنابراین جهت تعیین استرین ها یا ژنوتیپ های اکینوکوکوس گرانولوزوس، پروتواسکولکس های کیست های هیداتید کبدی و ریوی بوفالو از شمال هند و کیست های کبدی گوسفند، گاو و شتر از شمال ایران، با روش مولکولی مورد مطالعه و مقایسه قرارگرفتند.مواد و روش ها: دراین مطالعه پروتواسکولکس های کیست های هیداتید با رور از کبد و ریه های ایزوله های حیوانی بوفالو از کشتارگاه شهر علیگر در شمال هند وکیست های کبد ایزوله های گوسفند، گاو و شتر از کشتارگاه شهر ساری و گرگان از شمال ایران جمع آوری شد. خصوصیات ملکولی ITS1- rDNA انگل با روش PCR-FRLP بعد از استخراج و تکثیرDNA  و هضم آنزیمی با 5 آنزیم محدودالاثر تجزیه کننده اندو نوکلئازی (Alu1, Msp1, EcoR1,Hha1 and Taq1)  و الکتروفورز بر روی ژل آگاروز مورد مطالعه قرار گرفت.یافته ها: در مطلعه حاضر بیش از یک قطعه ITS1- rDNA در اندازهای مختلف و با الگوی متفاوت در ایزوله ها حیوانی مشاهده شد. از نظر اندازه و تعداد قطعه، اندازه قطعات DNA ریوی بوفالو الگوی متفاوتی نسبت به دیگر ایزوله ها نشان داد و اندازه و الگوی DNA قطعات کبدی با دو الگو، یکی مشابه الگوی ایزوله های ریوی و دیگر مشابه الگوی های گوسفند، گاو و شتر بوده است که نشان دهنده تفاوت ژنیتکی در بین ایزوله ها یا وجود دو استرین متفاوت می باشد. با توجه به تشابه و تفاوت باندها DNA از نظر اندازه، تعداد و الگوی بدست آمده بعد هضم آنزیمی می توان نتیجه گرفت که الگوی DNA ایزوله های ریوی وکبدی بوفالو از هند و همچنین ایزوله های گوسفندی و شتری از ایران با آنزیم های Taq1 و Msp1 در حین تشابه دارای اختلافاتی با یکدیگر در الگوی بدست آمده هستند ولی از نظر تعداد و اندازه باندها با یک دیگر، بخصوص با آنزیم های Alul، EcoRl و Hhal مشابه می باشند. از طرفی الگوی ITS1 ایزوله های ریوی بوفالو از هند کاملا متفاوت از ایزوله های کبدی بوفالو، گوسفند، گاو و شتر می باشد. بنابراین بر اساس الگوهای PCR-FRLP دو استرین گوسفندی (G1) و بوفالوی (G3) مشاهده شد، که از نظر ژنوتیپ متفاوت می باشند.استنتاج: نتایج این مطالعه نشان داد، از نظر خصوصیات ژنیتکی، در کیست های هیداتید ایزوله شده کبد و ریه بوفالو شمال هند دو استرین متفاوت (استرین بوفالوی G3 و استرین مشابه گوسفندی G1) و در ایزوله های گوسفند، گاو و شتر شمال ایران تنها استرین گوسفندی وجود دارد که این تفاوت ژنوتیپی ایزوله ها باید در مطالعات بعدی بخصوص مطالعه ژن های میتوکندری و تعیین توالی اسیدهای آمینه مشخص گردد.

هدف: فاسیولوزیس یک بیماری انگلی است که توسط فلوک های کبدی Fasciola hepatica و Fasciola gigantica ایجاد می شود. این انگل ها در درجه اول بر نشخوارکنندگان مانند گاو و گوسفند تأثیر می گذارند، اما می توانند انسان را نیز آلوده کنند و آن را به یک بیماری مشترک بین انسان و دام تبدیل کنند. این بیماری معمولاً از طریق بلع آب یا پوشش گیاهی آلوده به مراحل لاروی انگل منتقل می شود. فاسیولوزیس چالش های اقتصادی و بهداشتی قابل توجهی را ایجاد می کند، به ویژه در مناطقی که دامداری رایج است. مواد و روش ها: در مطالعه ای که اخیراً در ناصریه عراق انجام شد، 30 نمونه Fasciola gigantica از گاوها و گاومیش های آلوده در کشتارگاه مرکزی جدا شد. هدف اولیه شناسایی و مشخص کردن سویه های رایج F. gigantica موجود در این حیوانات با استفاده از فناوری واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) بود. محققان با تمرکز بر توالی های ژن، به ویژه ژن سیتوکروم C اکسیداز زیرواحد 1 (COX1)، به دنبال مقایسه این سویه ها با آنهایی بودند که در پایگاه داده NCBI-BLAST از طریق تجزیه و تحلیل درخت فیلوژنتیکی ثبت شده اند. نتایج: DNA  استخراج شده ز نمونه های F. gigantica با تکنیک PCR با موفقیت تکثیر شد و امکان تجزیه و تحلیل ژنتیکی بیشتر را فراهم کرد. نتایج این مطالعه روابط ژنتیکی بین جدایه های عراقی و سایر مناطق را برجسته کرد. به عنوان مثال، یکی از جدایه ها، با نام F. gigantica شماره 1 با شماره توالی OQ152484، تطابق 100% با ایزوله ایرانی (OP903335) ثبت شده در بانک ژن NCBI-BLAST را نشان داد. ایزوله دیگر با شماره OQ152485 مشابه سویه ترکیه ای بود. علاوه بر این، جدایه های 3 و 4 (OQ152486 و OQ152487) با جدایه های ایرانی OQ070200 و OP903336 ارتباط نزدیکی داشتند که شباهت 99.41% و 99.71% را نشان دادند. در نهایت، ایزوله شماره 5 (OQ152488) 41/99 درصد با یک ایزوله هندی (KU363230)  ثبت شده در پایگاه داده یکسان بود. نتیجه گیری: این یافته ها بر تنوع ژنتیکی و توزیع جغرافیایی بالقوه سویه های F. gigantica تاکید می کند و بر اهمیت نظارت مستمر و تعیین خصوصیات ژنتیکی برای درک بهتر اپیدمیولوژی فاسیولوزیس و اطلاع رسانی استراتژی های کنترل تاکید می کند.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

سابقه و هدف: مطالعه حاضر به منظور آگاهی از روند تکاملی و مولکولی توالی نوکلئوتیدی جایگاه ژن بتالاکتوگلوبولین در پستانداران، آنالیز فیلوژنی و روند انتخاب طبیعی انجام گرفت. مواد و روش ها: توالی نوکلئوتیدی جایگاه ژن بتالاکتوگلوبولین در گونه های مورد مطالعه از بانک اطلاعاتی ژنوم (NCBI) به دست آمده و هم تراز شدند. درصد جانشینی و جایگزینی نوکلئوتیدها با روش حداکثر درست نمایی و همچنین ترسیم درخت فیلوژنتیک به روش Neighbor-Joining بدست آمدند. یافته ها: نتایج نشان داد جانشینی انتقالی بیشتر از جانشینی تقاطعی است و نسبت dN/dSبرابر70/0 محاسبه شد که نشان دهنده انتخاب خالص در طی تکامل این جایگاه ژنی است. نتایج درخت فیلوژنتیک نشان دهنده مسیرهای تکاملی مختلف ژن بتالاکتوگلوبولین در گونه های مختلف شامل پنج دسته از گونه های (گاو، بوفالو وگاومیش)، (گوسفند و بز)، اسب و گراز وحشی بود که گاو، بوفالو و گوسفند بیشترین قرابت را داشتند. بحث: جهش و انتخاب در طی سالیان گذشته سبب به وجود آمدن پروتئین های جدید، واریته های جدید و سبب تثبیت عملکرد آنها در طی روند تکامل و پیشرفت در جهت خالص سازی عملکرد آنها گردیده است. نتیجه گیری: بر اساس این تحقیق، نواحی حفاظت شده بخش اندکی از توالی ژن بتالاکتوگلوبولین را تشکیل می دهد که این امر نشان دهنده چندشکلی بالای این ژن و همچنین مستعد بودن آن به تغییرات نوکلئوتیدی و جهش می باشد.

هورمونهای جنسی نقش مهمی در رشد اسکلت و حفظ تعادل استخوانی دارند، از آنجا که تاکنون اثرات استروژن در ترمیم بافت استخوانی بیشتر مورد مطالعه قرار گرفته است و اطلاعات مشابهی در مورد تستوسترون وجود ندارد، در تحقیق حاضر اثر هورمونهای جنسی نر روی بافت استخوانی و نحوه ترمیم استخوان مطالعه گردید. 60 راس موش صحرایی نر نژاد Wistar به وزن 250 الی 300 گرم و سن 12 الی 14 هفته به طور تصادفی در چهار گروه 15 راسی تقسیم شدند. گروه اول گنادکتومی نشده بودند و هورمون درمانی نیز نشدند؛ گروه دوم گنادکتومی نشده بودند ولی هورمون درمانی شدند. گروه سوم گنادکتومی شده بودند و هورمون درمانی نیز شدند و گروه چهارم گنادکتومی شده بودند ولی هورمون درمانی نشدند. در تمام گروهها سطح داخلی استخوان درشت نی سمت راست سوراخ گردید. موشهایی که هورمون درمانی شدند، روزانه و بصورت داخل صفاقی تحت تزریق هورمون تستوسترون به میزان یک میلی گرم برای هر کیلوگرم به مدت سه هفته قرار گرفتند. تمام موشها سه هفته پس از نقص استخوانی از طریق استنشاق اتر کشته شدند. پس از برداشتن بافت استخوانی از محل ترمیم و گذراندن مراحل ثبوت، کلسیم گیری، پردازش، برش گیری و رنگ آمیزی با دو روش "هماتوکسیلین و ائوزین" و "تریکروم ماسون"، بافت مورد مطالعه میکروسکوپی توصیفی و کمی قرار گرفت. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روشهای آماری t-test و آنالیز واریانس استفاده شد. یافته های این تحقیق نشان داد که تزریق هورمونهای جنسی نر موجب افزایش سرعت ترمیم و افزایش تراکم بافت استخوانی در محل ضایعه میشود. در این گروه ها در بافت استخوانی، تعداد استئوبلاست ها افزایش (25/2±30/31) و تعداد استئوکلاست ها کاهش (1.90±0.9) یافته بود و هر دو از نظر آماری معنی دار بود (P<0.001). ضخامت پریوست در محل نقص استخوانی در گروه های تحت درمان با هورمون های جنسی نر افزایش چشمگیری نشان داد. تراکم الیاف کلاژن و عروقی خونی در بافت ترمیمی گروه های تحت هورمون درمانی بیشتر بود. قطر و وزن استخوان در گروه های تحت هورمون درمانی افزایش معنی دار نشان میداد (P<0.001). نتایج این تحقیق نشان میدهد که هورمون تستوسترون اثر مثبت در افزایش سرعت ترمیم در بافت استخوانی در موش های صحرایی نر دارد.

گسترش دامنه تنوع ژنتیکی ارقام زراعی از جمله ارقام مختلف برنج که درتولید بذر هیبرید (لاینA، لاین B، و لاین ‏R) مورد استفاده قرار میگیرند بسیار حائز اهمیت است. تولید بذر هیبرید برنج هنوز درکشور رایج نشده و این مهم بستگی کامل به وارد کردن لاین های نر عقیم، لاین های نگهدارنده و لاین های اعاده کننده باروری، بررسی سازگاری آنها و انتقال خصوصیت نر عقیمی سیتوپلاسمی به ارقام اصلاح شده پر محصول و سازگار داخلی دارد. در این خصوص از یکی از لاین های نر عقیم سیتوپلاسمی موسسه بین المللی برنج (ایری) واقع درکشور فیلیپین، به نام IR58025A به عنوان والد مادری استفاده گردید. در یک برنامه مطالعاتی، تعداد 7 رقم اصلاح شده و محلی (نعمت، ندا، دشت ، آمل 3، چمپا، طارم محلی و رشتی صدری) را با آن تلاقی داده و نسل اول آنها را در سال زراعی بعد مورد بررسی قرار دادیم. مطالعات ژنوم هسته ای از نظر باروری دانه گرده و یا عقیمی آنها از طریق رنگ آمیز کیسه باک و دانه گرده بامحلول یدید یدور پتاسیم یک درصد صورت گرفت. نتیجه آزمایش بررسی دانه های گرده نسل اول نشان داد که هیبریدهای نعمت، ندا، آمل 3 و چمپا در IR58025A کاملا عقیم (>99%) ، تلاقی دشت در IR58025A عقیم 98% و تلاقی های طارم محلی ورشتی درصدری در IR58025A دارای عقیمی نسبی بین 60-30 درصد بوده اند. علاوه بر این ظهور خوشه از غلاف در کلیه تلاقی ها صد در صد بوده است واز نظر طبقه بندی دارای خروج کامل خوشه میباشند واز نظر مقبولیت فنوتیپ نیز ارقام یاد شده دارای مقیاس 1 از 9 یا به عبارتی مقبولیت عالی نشان دادند. نتیجه این تحقیق دو ساله نشان داد که ارقام نعمت، ندا، دشت، آمل 3 و چمپا دارای ژنوم هسته ای rfrf (هموزایگوس مغلوب) برای کنترل عقیمی دانه گرده و سیتوپلاسم N نرمال میباشند. لذا چنین ارقامی می توانند به عنوان منابع جدید نگهدارنده نر عقیم سیتوپلاسمی به کار رونند. با انتقال سیتوپلاسم S (کنترل کننده عقیمی) رقم IR58025A از طریق تلاقی برگشتی به لاین های نگهدارنده میتوان ارقام جدید نر عقیم سیتوپلاسمی سازگار با منطقه را اصلاح و معرفی نمود. از آنجایی که ارقام یاد شده دارای پتانسیل بالای عملکرد هستند قطعا میتوانند در تکنولوژی تولید بذر هیبرید بسیار موثر باشند. چون ارقام طارم محلی و رشتی صدری در تلاقی با IR58025A عقیمی نسبی نشان داده اند،اردور مطالعات حذف شدند.

هدف: داروی ضد سرطان داکسوروبیسین علی رغم کاربرد گسترده، دارای اثرات سمی بر قسمت های مختلف بدن از جمله اندام های جنسی دارد. هدف از این مطالعه بررسی اثر حفاظتی نانواکسید روی برسمیت تولیدمثلی القا شده توسط داکسوروبیسین بود.مواد و روشها: در این مطالعه تجربی رت های نر بالغ ویستار به طور تصادفی به چهار گروه شامل یک گروه کنترل و سه گروه تجربی تقسیم شدند. گروه کنترل سالین دریافت کرد، در حالی که گروه های تجربی به ترتیب (داکسوروبیسین 6 میلی گرم بر کیلوگرم)، نانواکسید روی (5 میلی گرم بر کیلوگرم)، و داکسوروبیسین همراه با نانواکسید روی دریافت نمودند. رت ها به مدت 3 روز تحت تیمار قرار گرفتند. 28 روز پس از پایان تیمار تغییرات بافتی سیستم تناسلی مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: داکسوروبیسین در گروه تجربی 1 سبب درهم ریختگی اپی تلیوم ژرمینال، دفرمه شدن سلول ها و افزایش فضای بینابینی شد. همچنین تعداد اسپرماتوسیت های اولیه، اسپرماتیدها و سلول های لایدیگ در این گروه نسبت به گروه کنترل کاهش معنی دار نشان داد. شاخص تمایز توبولی (TDI) و شاخص اسپرمیوژنز ( (SPIنیز نسبت به گروه کنترل کاهش معنی دار پیدا کرد، درحالی که درصد توبول های تخریب شده افزایش نشان داد. استفاده مشترک نانواکسید و داکسوروبیسین توانست اختلالات فوق را بطور معنی داری بهبود بخشد.نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نقش نانواکسید روی را در ممانعت از سمیت القا شده توسط داکسوروبیسین در سیستم تولیدمثل نر نشان می دهد.